Kendini kendinin bile görmek istemediği oldu mu? Önce aynaları kaldırırsın tek tek, sonra albümleri doluşturan gereksiz fotoğraflara dadanırsın. Güzel çirkin demeden ufalanır ellerinde, belki de sonra duyacağın pişmanlığı umursamadan. Görüntüler dünyasında kendine ait zaman aralığını silmek istersin. Camlar, ışıklar, sular, gölgeler kendini hatırlatan her şeyden kurtulmaya çalışırsın. Gördüğün artık ayak uçlarıdır, gözlerdeki yansımandan kaçışın sığınağı. Susmayı seviyorsan ummadığın kadar kelimeler doldurur ağzını, bir sürü gereksiz arkadaşla gereksiz konular üzerinde saatlerce konuşursun; konuşan sen değilsindir anlarsın. Tuhaf bir şekilde sevinirsin kendin olmadığına. Kendine dönüşünün çok uzak olmadığını bilirsin ama yine de kısacık da olsa bu kurtulmuşluk evirir bakışını hayata. Sen yoksundur. Sevinirsin…

Göründüğün ölçüde yoksundur..

KAYIP ZAMAN kategorileri altındaki bu yazı 13 Şubat 2007 de, saat 14:33 da gönderilmiştir. Bu yazıya yapılan yorumları RSS 2.0 ile takip edebilirsiniz. Yorum yazabilir veya sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.