son durakta albenili bir güz derinliği
yaprakların rengi sabahtan
güneş ve ay iki hecelikti okusaydınız
okumadınız sustunuz
seyirde sükutun izleri var
hıçkıran gökte rahmet sadece
kanatılmış olmak dokunur da
eğilir bakışlar, hatırlamak azab olur
kapanır urbalar her yer bembeyaz
mahrem kalır gizlide renkler
görebilmek hayal olur.

ŞİİR kategorileri altındaki bu yazı 24 Mart 2007 de, saat 18:39 da gönderilmiştir. Bu yazıya yapılan yorumları RSS 2.0 ile takip edebilirsiniz. Yorum yazabilir veya sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.