Gökler sağır, sesim boğuk
Ve lanet okuyorum talihime
Kıskançlıktan kuduruyorum
Kiminin ikbalini kıskanıyorum
Kiminin istikbalini
Aczimden utanıyorum
…
O zaman sen geliyorsun aklıma
Ve birden kanatlanıyorum, bir tarla kuşu gibi mest
İçim aydınlıkla doluyor, yükseliyorum, yükseliyorum
Neşideler söylüyorum hayata
Göklerin eşiğinden
Banane toprağın çirkinliğinden
İnsanların zilletinden
Hatıran öyle sonsuz bir hazine
Ve sevgin öyle büyük mutluluk ki
En mağrur hakanların tacını
Hor görüyorum..

Shakespeare

ALINTILAR kategorileri altındaki bu yazı 24 Kasım 2007 de, saat 01:06 da gönderilmiştir. Bu yazıya yapılan yorumları RSS 2.0 ile takip edebilirsiniz. Yorum yazabilir veya sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.