bütün bunların içinde
nedendir anlayamadığım
düşüncelerimin dağınıklığı
karışıklığım,
ve hep yarım kalmışlığım…
.
Kuralına göre oyunlarda yokum
Saymayın beni
Oynayabildiğiniz kadar
Ha bir fazla ha bir eksik.
aşk tam da bize göreydi
güzel durdu üzerimizde
gördü ya kuşlar
sana bakışlarımı
tüneyemezler artık dallara
kanat çırpışları bize
cıvıldamaları bize.
ayrılık, uzak ve hüzün
mesken tutabilir mi ülkemizde
sen benim tarafımda
ben senin tarafındayken
ağlamak güler bize
ayrılık güler.
Ah kahrolası sözlerim
Dinletemediğim kendime
Feryat figan suya saldığım, toprağa kardığım
Yokluğunun karasına öyle bir yakışır ki
Doldururum ağzımı
Katran olur ciğerim, yanarım.
Akşam, saat yedi
Eminönü
Şehir hatları vapuru iskeleye atıyor demirini
Yokluğunun ezberini bozduran düdüğü ile
Her gün geçtiğim yollar
Ortasında seni bulduğum bu geçit
Yollarımızı ayıran sokak satıcıları
Yer sergileri
Naçar kaldım dizinin dibinde
Açıkta kaldım
Sırtımı yunuyor çatılardan akan kar suları
Ama soğuktan değil tutulduğum bu lerze
Gözlerine bakmaktan korktuğumdan
Suçlusu değilsin
Al saçağına diyemem
Göze alamam kaçmayı da
Naçar kaldım dizinin dibinde
-Kıskanıyor muyum?
Bu fikir beni deli ediyor
Sivriliyor kalemim
Kağıtları parçalıyorum sonra
En iyisi
Sen bunu bana sorma.
SEÇİLMİŞLER SAYFASINDA YAYINLANMAK ÜZERE ŞİİRLERİNİZİ kerime.cesur@gmail.com adresine gönderebilirsiniz.
Toprağın bittiği yerde kurduğum
bu bekleme salonunda
vurdukça ağrın şakaklarıma
geceyi dipçikliyorum
mermiler ıslak
neye uzansam
nereye uzansam elimde kalıyor
gel-gitlerin dövüşü uğuldatıyor
duvarları
gıcırdıyor yer ve tavan
suya değiyor bir yanım
son gelişin almazsa sancağımı
batacaklıyım.
Şehrin gözleri kör
Ve insanların
Kargalar göz döküyor eşelenmiş toprağa
Çocuk gözleri
Kadın gözleri
Zarif insan gözleri
Sonbaharın yüzü kışa dönüyor erkence
Nadas için uygun bir mevsim olmayacak
Daha derin kazmalı
Erişsin bahara ve göversin
Karılmasın
Yalanın inciten tarafını hissedince neden vurguyla günahlar arasında sayıldığını daha iyi anlıyorum.
Kuyu kalmadı bakılmadık
Her birinde bir parçası kaldı cananın
Her kuyuda yedi yıl oyalandı
Yedi yıl geç kaldı
Yedi başak yedi yılda yedi renk verdi
Gözümün nurusun, ağlama Yusuf’um
Çok evvelce kurdum ben bu ağıtları
Ağlamak bana.
