Kimse sırtımı sıvazlamıyor
Okuduğum kitapların gözlerinde bile müstehzi bakışlar
Ocak tütmüyor
Yalnız kaldım, tam manasıyla yalnız

Arkamda sana sıkılan kurşun kovanları bırakarak gidiyorum
Tetiği ben çekmedim, çekemem de
Sofrasına oturduğum, suyunu içtiklerim
Tahrip gücü yüksek cümleler kurdular
İçten yıkan ve fetheden
Senden aldıklarını bana verdiklerini sandılar
Bana yaşam bahşettiklerini
Ne kötü bir zan
Seni bilmiyorlar
Beni de mi bilmiyorlar

Durum kat’i
Bu son pusu damarımı bulamadan tüm zehrini zerketti
Uğuldayan başla
Ömrüme gün sayıyorum.

ŞİİR kategorileri altındaki bu yazı 06 Temmuz 2008 de, saat 19:20 da gönderilmiştir. Bu yazıya yapılan yorumları RSS 2.0 ile takip edebilirsiniz. Yorum yazabilir veya sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.