Gerçekleri yazamıyorum diyordum dün. Ne zaman karşıma çıksa yolumu değiştiriyordum. Bugünse bir cümle tüm gerçeği suratımın ortasına çakıverdi. Masumdu cümle oysa, sahibinin hüznünü taşıyordu biraz.
Bir cümle ki, üzerime kapanan tüm evlerin kundakçısı yaptı beni. Bilinmez yollara koydu, hafif sandığım rüzgârı yıktı üzerime, ağırmış, ezildim dağıldı saçlarım.
Ev, huzur demek değil miydi?
Ev mahremiyet
Ev kudsiyet
Kime kastediyordum ben, neye ya da
Biliyorum
Eve gidiyorum, hadi görüşürüz.
Bir cümle ne çok mana saklıyor ardında.
Eve gidiyorum, sessizliğe, odama, dört duvara, köşeme, sandığıma…
Ev gidiyorum yalnızlığıma, kalabalıklığıma, gereksizliğime…
Eve gidiyorum anneme babama…
Eve gidiyorum eşime, çocuğuma, ocağıma…
Günün arta kalanları,
Gürültüler, konuşmalar, kahkahalar
Gelmeyin ardımdan
Eve gidiyorum, hadi görüşürüz…
Yorum yazın