Yağmur mu yağsın güneş mi açsın,
bir türlü karar veremeyen bir Şubat günü
İnsanların hepsi üzgündü
Etleri dökülmüştü çenelerine
Büyük meseleleri olmalıydı
17 Şubat’ı unutmayacağız, unutturmayacağız diyorlardı kimileri
Ben de önemli bulmak istiyordum
Ama unutuyordum her şeyi
İlk önce seni

Küçük duygularımı ikiye ayırıyordum
Aklımla unutuyordum, kalbimle asla
Unutmak ve unutmamak farketmiyordu o zaman
Hepsi senin tarafındaydı.

ŞİİR kategorileri altındaki bu yazı 19 Şubat 2010 de, saat 16:44 da gönderilmiştir. Bu yazıya yapılan yorumları RSS 2.0 ile takip edebilirsiniz. Yorum yazabilir veya sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.