At kestanesi
Ben çocukken, senin bir ağacın olduğunu bilmezdim
Gökten, balkondaki çocuklar gibi sarkar
Evlerin çatılarından zıplar
Atların sırtına düşüp koşturan kestaneler sanırdım
Sırtımı verdiğim at kestanesi
Kucağıma düş benim
duygularımın büyüklüğünü hatırlat
Çünkü büyüyünce, duygular küçülüyor
Bunu en çok onun ellerinde görüyorum
Un ufak ediyor
Sonra sevdiğim dediklerine serpiyor
Ama bilmiyor mu
Serpmek düşman üzerinedir Yasin eşliğinde
onları kör etsin için
O ise sevdiklerini kör ediyor;
sonra da çekip gidiyor.
Yorum yazın