Oyun ve mecaz yoruyor beni demiştim. Hala oyundan bahsediyorsun. Neyin var senin?! İki adım gerileyince sen iki adım ileri gidiyorsun. Ben iki adım ilerleyince sen iki adım geri. Bu mu oyun?!. Bu kadar basit mi?! Oyun muydu hayat? Oyun olsa bile daha karmaşık olmalıydı, senden bunu beklerdim. İki adım ileri iki adım geri. Ha ha. Duygulardaki çocuk oyuncağı. Evet doğru, haklısın oynamalı insanlar. Hem de bu kadar basitlikle. Haklı olmadığın bir husus var; Bu çağa, bu zaman bu oyuna hatta bu dünyaya ait olmadığın fikrin. Aslında sen tam da bu zamana aitsin. Oyunun ortasında. Bu zaman taşlardan oluşturulmuş bir kule olsaydı ve dediğin gibi o kuleye ait olmadığın için seni çıkarıp atsaydık, kule yerle bir olurdu. O kadar asli parçasısın bu zamanın.

İŞTE ÖYLE BİR ŞEY kategorileri altındaki bu yazı 10 Mart 2010 de, saat 23:19 da gönderilmiştir. Bu yazıya yapılan yorumları RSS 2.0 ile takip edebilirsiniz. Yorum yazabilir veya sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.