Ateşin şeytanları kutsala kaçtı Taş topluyor güzel eller Üç, beş, yedi Meydanı boş bulan koşuyor İnsan, hayvan, nefs Avuçlarını ovuşturuyor Hepsinde arzu ve heves Dış kapıdan geçemedim Elimde iki taş Kaç defa yeltendim Omuzda gülle Biri camını indirmeli Diğeri bahçendeki köpeği
biraz merak, biraz hayal kaçamak bu ya, en çok sevda karlıdır dağların eteği bu vakit tımarı için kaşağı yetmez eldivensiz iki el, parkelerin cebinde körebeler oynasın dağ arkası, iki konak ötesi bendeki iki ardıç, iki salkım üç beş adım kararlı. eğdim dağ başımı kırdım kanadımı kolumu yetiş şimdi kaldır şimdi sar şimdi.
Görünme bana Arka balkona çık Göğe görün.
-Kıskanıyor muyum? Bu fikir beni deli ediyor Sivriliyor kalemim Kağıtları parçalıyorum sonra En iyisi Sen bunu bana sorma.
Her satırında seni yazdığım Sevda sözleri yazmakta mahir değilim Eskimiştir dilimin nalınları Bu yüzden cıvıl cıvıl değil cümlelerim Dağ çileği kokmaz Kalabalığın telaşlı kokusu sinmiştir üzerime Çarpa çarpa geçişleri, rüzgarımı keser Düşeyazarım
Kaç bahar değmiş beklediğime Kaç mavi yenilmiş Barikatlar ve kum torbaları Sen bilirsin sana varışlarımın hesapsızlığını Tuzlu su içmiş susuzluğunu Sunayım sunaklara, Ağladıklarımın biriktirdiğini Sana. Dönülmüyor ev denilen mabedlere Hangi mevsimin farkı olmalıydı diğerinden “Hayata tutunmak” olur muydu? Sensiz. Kimse bilmiyor, kimse yüksek sesle konuşmuyor Gelmesin demişsin, gelmesin bir daha. Öpüyorum topuklarından Bende sırası gelmelerin. [...]
Artık, gücenik bir edayım sana. Şiir yazabilseydim anlatacaktım ama bütün yüce insanlar “Kadın şiir yazamaz” hükmünü verip kırdılar kalemleri Ne devrimci olabilirim olacakları beklemekten sıkılıp “Haydi” diye haykıran ne de affedilmeyi umarken tapınaktan kovulan bir keşişin yumruğu Benden sana kalan sadece gücenik bir eda hiç geçmeyecek çıkınıma doldurduğum birkaç kirletilmiş sözcük duyulmayacak kadar sessiz şarkılar [...]
Çiçekçi otobüs durağı Yakınında değil adresim Ne de bir yere gidiyorum Beklemiyorum beklenmiyorum Ne yazık Bilinmeyen bir yerde bilinmeyen biri Nasıl geldim buraya bilmiyorum Bıraktım irademi ayaklarıma Buradayım. Yorgunum, oturuyorum
Hayat ile ölüm arası bir soluk Gerçek ile düş arası bir soluk Aşk ile gerçek arası bir soluk… Çok önceydi… Kendimin ve gerçekliğin farkına yeni yeni varıyordum, hayatım çoğalmaya başlıyordu. Geliyorlardı, güneşler doğuyor baharlar yeşeriyordu. Hayatın gerçekliği bulaşıyordu sonra ellerine gözlerine en çok da ruhlarına. Gerçek oluyorlardı olamayacakları kadar, güneş yakıyordu bedenlerini, rüzgarlarında, denizlerinde boğuluyorlardı. [...]