Mücrim
14 Kasım 2008Sessizliğin cömertliği bağış değil
Mücrimliğin kefareti
Kuyuyu derinleştiriyor ölümsüzlüğün sesleri
Her sesten daha canlı duyuluyor
Kaçma fikri eskidi kafe köşelerinde
Oysa biz bilmiyorduk akşam ezanından sonra karanlığın
Ne kadar daha karardığını
Belki de başarabilirim ölmeyi
Günahımdan korkmasam
Biz hepimiz zannın çoğuyla aldandık
En büyük günahı seni kuyuda sanmakla işledik
O yüzden tek başına ölmek yetmiyor
Kolundan tutanları sürüklemek
Onların da göz kapaklarını indirmek bir kurşunla
Kaçınılmaz oluyor.