Dört çıkacak, ikiyi ikiyle çarptığında.
Tek düğmesi olacak elindeki cihazın;
tek bir düğme, tek bir cümle gibi;
sevince lafı dolandırmadan söylediğin
“seni seviyorum” gibi.

Kabak çekirdeği verecek sana
rakamların veremediği mutluluğu.
El yazısıyla yazılmış eğri büğrü bir mektup olacak
en değerli kağıdın; hep yanında taşıdığın,
atmaya kıyamadığın.
…
Bir kaşarlı tost olacak aradığın
nasıl oturacağını bilemediğin sofrada;
parmakların olacak en kıymetli çatalın.
…
“Bilmiyorum” diyebileceksin bilmediğinde
ve çok normal olacak onu da bilmeyişin.
Tek dereden su getirmen yetecek,
bir “istemiyorum” diyebilmeye.

Saatin, sadece saati gösterecek;
Telefonunu sadece telefon etmek için kullanacaksın.
Küçük bir not defteri olacak bilgini en hızlı sayan.

Basit yaşayacaksın, basit.
Sanki yaşamın bir gün sona erecekmiş gibi
basit…

yalçın ergir

Yüce dağlara kaçmak kurtarmayacak
Denizle müttefik dümensiz gemiler
Yularından boşalan atlar gibi
Son sürat varacak eteklere
Ve vuracaklar boynuzlarıyla
Ortalık kızıl kıyamet

Ulu sütunlu saraylar yerine
Penceresiz ve alçak tavanlı evler yapıyor insanlar
Boylarını geçmiyor
Kendi elleriyle dikiyorlar taşlarını
Sığınacaklar patlayınca gök
Isırgan otlarıyla çevrili bir kadırga mı kurtaracak seni
Mor bataklık çiçekleri gördüm etrafında
Yalnız yaşamaksa niyetin
Başın sağolsun Cemâl
Yalnızsın.

Zafer benim değil
Havanda dövülerek lapalandı etler
Gerdikçe dağılacak
Kıyam günleri hatırda
Elbise çaput
Diz kapakları nasırlı
Ayıp değil
Baş hala gövdede
Ve çene kalkık
(more…)

Balatları okuyacak koca adam
Yıkıldın olduğu yerde
Kuruttu ateşin çamurları
Ama nafile
Başın gökte
Bir anıttan öteye geçemedin.