Oyun Bahçesi
Burası ne güzel bir oyun bahçesi
Ben de yorgunum, gerinip serilsem şu çayıra
Yeter uyandırmaya kışın soğuğu
beklerim
Burada, başka yerde; hayal ya da gerçek
fark etmez
sus o zaman,
için.

Tuhaf Diyorsun
Hep yanında oluyorum görmüyorsun beni
Tutuyorum ellerini, anlamıyorsun ne olduğunu
Açıp kapıyorsun ellerini, tuhaf diyorsun çok tuhaf
Bu terleme bu sancılanma tuhaf
Geçip gidiyorum saçlarından,
Rüzgâr biliyorsun bir çareyi.

İhtimal
Son haykırışımda koptu ses tellerim
Besbelli bundan
Kızgınlığım usulca
Duvarlara sığınmanın yorgunluğuyla,
suskunluk oldu acım
Azar düştü sana.

Sükun bir terfi bu aslında
Korkmalı ve tedirgin olmalı
Aynalar kırılabilir
Kanayabilir eller
Gözler için yapılamamış bir gömlek
Ağlamaya kim engel
İntihar olan bu boş sayfa
kelime asıcıların tükenmez mürekkebinde sallanabilir.

Oyunun Kuralı Yok
Oyunun kuralı yok
kandırıyorum
bile bile
Kapatıyor perdeleri, geceyi söndürüyorum
Ne kızmak ne ağlamak ne de intihar
Karanlıklı susuşları biraz daha karartmak.
Dünya sözüyle,
konuştuğum sen misin?

Gelme Diye
Dün yoktun, ya bugün
Hem burada çok kişi var
Yanıbaşımdan geçen herhangi biri
Ne kadar yakın bana
Bak dokunuyorum ona
Dönüp bakıyor, deli miyim ben
Olsun bakıyor ya
Ama sen
Boşluğa dalmış gibi
Uzaklarda gözlerim
Gelme diye aklıma
Dinmemiş bir yağmura
Dinmemiş bir yangına
Gelme diye aklıma
Gelme diye
Dışarı çıkmayışımın sebebi bu işte
Zorla tutmuyorlar ki beni burada
Benden yana rüzgar
İşte yelkenler
Dileyebilir miyim oyunun bitmesini
Dileyebilir miyim
Dilenebilir miyim seni.