-Mektup X-

Göz bebeklerim büyüyor, büyüyor, boğazıma takılıyor çamurdan bir yumru…
Anla ki yabancı belleyeceğim herkesi, çatılacak kaşlarım, kapatacağım kapıları ve döküleceğim, akacak balçığım kağıtlara. Zaman, böyle vakitlerde çıkıyor ininden. Bir kere yaşanması gerekeni, yaşanmaması gerekeni tekrar tekrar, pes edene kadar yaşatıyor. Bir kere beklemem gereken yere binlerce kez getiriyor hem de sürükleye sürükleye. Yusuf…
Ah Yusuf, Yusuf oluyorum Yusuf.
Yusuf oluyorum.
Beni bana bırakma.Ne zaman katıldığımı ve kaç neferi olduğunu bilmediğim bu ordunun sancaktarlığını kim verdi bana. Düşeceğim Yusuf tutmuyor kollarım, düşeceğim ve düşüreceğim sancağı. Dağılacak ordu. Üzerime basa basa özgürlüğüne koşacak herkes. Kim kalır düşenin başında Yusuf, tutacak mısın kolumdan?..
Al sancağı elimden
Bana bırakma
Beni bana bırakma.Bana bırakma Yusuf…
Ne ilki ne sonu ne kolayı ne zoru. Kafası karışık, neyi kimden isteyeceğini bilmeyen dilencilerin yoldaşıyım ben. El yordamı ile dolaşırım kuyularında. Seni mi isterim, seni istemeyi mi isterim bilemem Yusuf, beni bana bırakma.

Yanlışı doğruyu ayır öyle ver elime. “Bak bu doğru” de; “bak bu yanlış” sakın de, sakın ha… Bana bırakma akı, karayı. Seçemezsen Yakub’a sor, Rabbine sığın. Yakup bilir kokunu Yusuf, sakınır seni göremeyen gözünden, söylemeyen dilinden. Aldanma susuşuna.
Bilen bilir seni Yusuf. Akı bilir karayı bilir, akacağın mecrayı bilir, kuyunu bilir, rüyanı bilir, çıkacağın günü bilir.

Bana bırakma
Sor Yusuf
Seni sana bırakma

Beni bir tek gözyaşlarına bırak Yusuf. Bırak ağlayayım. Bu sefer gözlerimden aksın balçığım.
Sen de ağla. Gelemeyişine ağla, duruşuna ağla, kuyulara ağla, Yakub’a ağla, Mısır’a ağla, Mısır’ın kadınlarına ağla. Bana ağla, bana ağla, bana Yusuf en çok bana ağla, Züleyha’ya… Pişmanlığa ve sevmediğin keşkelere ağla… Sana ulaşamayana, satırlara ağla, rüyana ağla, sana yüklenene ağla…

Ağla zamana…