MEKTUP XXI- Kaleme teslim oldu Züleyha, ne yazarsa kabulüydü.

Gecelerden bir gece Yusuf. Sensiz gecelerden bir gece.
Boş bir odada oturur gibiyim Yusuf, sen yoksan kimseler yok.
Sen yoksan ağaçlar yok, kuşlar yok, bahçeler yok. Sen yoksan Züleyha yok Yusuf.
Yokluğunda kayboluyorum Yusuf.
Gelmeyecek misin?

Düştü kalem elimden, kağıtlar onun, söz onun.

Züleyha Yusuf’u çok özledi.
Ne çok bahar ne çok yaz geçti.
Hiçbir şey durmadı yerinde her şey gittikçe gitti.
Başlayan her şey bitti.

Züleyha Yusuf’u özledi.
Yeni gelenler zamanı çoktan tüketti, heyecanla beklenenler geldi gitti, denize yakın uçan kuşlar gitti, vapur kalktı, Züleyha’nın gözleri uzaklara daldı gitti.

Züleyha Yusuf’u çok özledi.
Zaman geçti. En güzel sevdaların devri geçti.
Züleyha aşkı dilemekten korktu, O’na ulaşmak için geçmesi gerekenden korktu.
Zanlarını biriktirdi. Hala hevesi vardı, hala hırsı vardı hala gururu.
Nerede duracağını, ne söyleyeceğini bilemedi. Duaları karıştı.

Züleyha Yusuf’u çok özledi.
Özledikçe büyüdü kalbi, büyüdü, büyüdü.
O kadar dolaştı ki aralarında, soldu anıları.
Hayalleri eskidi, yazdıkları, adımları, acıları, heyecanı.
Her şey çok eskiydi ve değerli.
Ve uzak.

Züleyha Yusuf’u özledi.
Züleyha Yusuf dedi.

Yusuf Rabb’inden ahdini tamamlamasını dile.
Züleyha de.